ವರುಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಹಣತೆಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಈ ಬಾರಿ ಕೊಂಡ ಹೊಸ ಹಣತೆಗಳನ್ನೂ ಇರಿಸಲಾಗಿತ್ತು.
ಎಣ್ಣೆ ಜಿಡ್ಡುಕಟ್ಟಿದ ಹಳೆ ಹಣತೆಗಳ ನಡುವೆ ಹೊಸ ಹಣತೆಗಳು ಹೊಚ್ಚ ಹೊಸತಾಗಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಹೊಸ ಹಣತೆಗಳು ಹಳೆಯ ಹಣತೆಗಳನ್ನು ತಾತ್ಸಾರವಾಗಿ ನೋಡಿ "ಎಣ್ಣೆಗಟ್ಟಿದ ಹಳೆಯ ಹಣತೆಗಳೇ, ನನ್ನ ನೋಡಿರಿ ಎಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದೇನೆ" ಎಂದು ನುಡಿದು ಮೂದಲಿಸಿತು.
ಹಳೆಯ ಹಣತೆಗಳು ನಸು ನಕ್ಕು ಸುಮ್ಮನಾದವು.
ಸಂಜೆಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಹಣತೆಗಳಲ್ಲಿ ಎಣ್ಣೆ ಸುರಿದು ದೀಪ ಹಚ್ಚಲಾಯಿತು. ಎಲ್ಲಾ ಹಣತೆಗಳಲ್ಲೂ ನಿಚ್ಚಳ ಬೆಳಕು. ಬಣ್ಣ ಮಾಸಿದ ಕಪ್ಪಾದ ಹಳೆಯ ಹಣತೆಗಳಲ್ಲೂ, ಬಣ್ಣ ತುಂಬಿ ಮಿರುಗುವ ಹೊಸ ಹಣತೆಗಳಲ್ಲೂ ಒಂದೇ ತೆರನಾದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಬೆಳಕು.
ಹೊಸ ಹಣತೆಗಳಿಗೆ ಕಸಿವಿಸಿಯಾಯಿತು. "ಮಂಕಾದ ಹಣತೆಗಳಲ್ಲೂ ನಮ್ಮಷ್ಟೇ ಬೆಳಕು, ಅದೆಂತು?" ಪ್ರಶ್ನಿಸಿತು ಹೊಸ ಹಣತೆ.
"ಯಾವ ಹಣತೆಯಾದರೇನು? ಹೊಸತು ಹಳತು ಎನ್ನುವುದು ಬಾಹ್ಯ ಮಾತ್ರ. ಆಂತರ್ಯದ ಸೊಬಗು ಎಂದಿಗೂ ನಿತ್ಯನೂತನ. ಹೊರಗಿನ ಸೌಂದರ್ಯ ಕಾಲದೊಂದಿಗೆ ಕರಗಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಒಳಗಿನ ಜ್ಯೋತಿ ಮಾತ್ರ ಎಂದಿಗೂ ಬೆಳಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆ ಹೀಗೆಯೇ. ಇಂದು ಹೊಸತು ಎಂದು ಬೀಗುವ ನೀನೂ ಕಾಲದ ಹೊಡೆತಕ್ಕೆ ಜಡ್ಡುಗಟ್ಟುತ್ತೀಯ. ಕಳೆಗುಂದಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಬೆಳಕಿಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ" ಮುದಿ ಹಣತೆಯೊಂದು ಸಾವಧಾನವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿತು.
ಎಲ್ಲಾ ಹಣತೆಗಳೂ ಮೌನವಾಗಿ ಉರಿದು ಬೆಳಕು ಬೀರಿದವು ಪರರಿಗಾಗಿ !!
ರಚನೆ: ಯೋಗೀಶ್ ಮಲ್ಲಿಗೆಮಾಡು
