ಕಳೆದು ಹೋದ ಬಾನಿನಲ್ಲಿ ನಕ್ಷತ್ರವಾದವರು!

ನಾನು ನನ್ನ ಹೆತ್ತವರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡದ್ದೇ ಕಡಿಮೆ. ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದಾದರೂ ಏನಿದೆ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅವರವರ ತಂದೆ ತಾಯಿ ಪೂಜ್ಯರೇ. ಆದರೂ ಅವರ ಒಂದಷ್ಟು ನೆನಪುಗಳು ಇಂದು ಬಟಾಬಯಲಲ್ಲಿ ಹೆಮ್ಮರವಾಗಿ ಹೂ ಬಿಟ್ಟು  ಧ್ಯಾನಸ್ಥವಾಗಿದೆ. 

ಅಮ್ಮನದ್ದು ಬೆರಗು ಕಣ್ಣು. ಅವಳ ಹಣೆಯ ಇಷ್ಟಗಲದ ಕುಂಕುಮವೇ ಸಾಕು ಅವಳ ಚೆಂದಕ್ಕೆ. ಮನೆಯ ಹಿತ್ತಲಲ್ಲಿ ಅವಳೇ ಬೆಳೆದ ಸಣ್ಣದೊಂದು ಕೈ ತೋಟವಿತ್ತು. ತೊಂಡೆ, ಬಸಳೆ, ಹರಿವೆ, ಕರಿಬೇವು ಅವಳ ಆ ಕುಪ್ಪಿ ಬಳೆಯ ನಾದಕ್ಕೆ ಚಿಗುರೊಡೆಯುತ್ತದೆಯೊ ಅನ್ನಿಸುವಂತೆ ಸೊಂಪಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ದಸವಾಳವೆಂದರೆ ಅವಳಿಗದೊಂದು ಪ್ರೀತಿ. ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ದಾಸವಳದ ಒಂದು ತುಂಡು ಕೋಲು ತಂದು ಊರಿಟ್ಟು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ಅದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ದಾಸವಾಳದ ಮರದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಕೆಂಪು ಹೂವಿನ ಜಾತ್ರೆ ದಿನ ದಿನವೂ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಅಪ್ಪನ ದೇವರ ಪೂಜೆಗೆ ಅದೇ ಮರದ ಹೂ ಯಥೇಚ್ಛ. ಅಪ್ಪನ ನಗುವಾದರೂ ದಾಸವಾಳದ ಹೂವಿನಷ್ಟು ಧಾರಾಳವಲ್ಲ. ನಕ್ಕರೆ ಮಾತ್ರ ಮರ ತುಂಬಿದ ಸಂಪಿಗೆ!

ಮುಂಜಾವಿಗೆ ಆಕೆ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತಿದ್ದದ್ದೇ ಸ್ಟೌವ್ ಮುಂದೆ ನೀರು ದೋಸೆ ಎರೆಯುತ್ತಾ, ಅವಳ ಮರೆಗೆ ಪುಸ್ತಕ ಹಿಡಿದು ಕೂತ ನನಗೆ ಆಕೆ ದೋಸೆ ಹೋಯ್ಯವುದೇ ಬೆರಗು. ಅದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಲೇ ಪುಸ್ತಕ ಮರೆತ್ತದಿದೆ. ಆಕೆ ಬೀಡಿ ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದರೆ ನಾನವಳ ಜಡೆ ಹೆಣೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಬೀಡಿಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ಚೀಲದಲ್ಲಿ ತುಂಬಿ ಕೊಟ್ಟರೆ ನನ್ನದೊಂದು ಸೈಕಲಿನಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಕಂಪೆನಿಗೆ ತಲುಪಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಮಾತ್ರ ನನ್ನ ಮೇಲಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಅಡುಗೆಮನೆಯ ಎಲ್ಲಾ ಪಾತ್ರೆಗಳಿಗೂ ಅಧಿಕೃತ ಪರಿಚಯ ಅವಳದ್ದು ಮಾತ್ರ. ಅದು ಅವಳ ಕರ್ಮ ಭೂಮಿ. ಅವಳ ಆಣತಿಯಂತೆ ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಕುದಿಯುವುದು, ಬೇಯುವುದು. ಕುಕ್ಕರಿಗೂ ಇಂತಿಷ್ಟೇ ಕೂಗು ಹಾಕುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಇತ್ತು. ಅದು ಮಿತಿಮೀರುವ ಮುನ್ನವೇ ಅದರ ಆಟ ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಆ ಕೆಲಸ ನನಗೂ ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಗೆಲ್ಲಾ ಕಿವಿಯಾಗಿ ಕಣ್ಣಾಗಿ ಕಾಯಬೇಕಿತ್ತು. ಶಾಲೆಯ ಗಣಿತ ತಪ್ಪದ ಹಾಗೆ ಪ್ರತಿ ವಿಸಿಲ್ಲಿಗೂ ಕೈಬೆರಳ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುತ್ತಾ ಅವಳ ಆದೇಶದ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಿನ ಪಾಲನೆಗೆ ಕ್ರಮ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿತ್ತು. ಹಾಲಿಗಾದರೂ ಇದೇ ಗತಿ. ಕುದಿ ಬಂದು ಮೇಲೇರಿ ಉಕ್ಕಿ ಚೆಲ್ಲುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನೇ ಆ ಹಾಲಿನ ಪಾತ್ರೆಗೆ ಕೊಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ ಮೈ ಮರೆತು ಉಕ್ಕಿ ಹೋದರಂತೂ ಒಂದು ರಾಜ್ಯವನ್ನೇ ಸೋತಂತೆ ಹಳಹಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ನನಗೆ ಆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಂತೂ ಅತಿ ಕಷ್ಟದ್ದೇ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಪಾತ್ರೆ ನೋಡಿದಷ್ಟೂ ಹೊತ್ತು ಅದು ಕುದಿಯುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಹಾಳಾದ್ದು ಅಂತ ಕಣ್ಣು ಕದಲಿಸಿದ ಕೂಡಲೆ ಉಕ್ಕಿ ಚೆಲ್ಲಿ ಆಗಿರುತ್ತಿತ್ತು!! ಇಂತಹ ಅವಳ ಆ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅವಳೆದರು ದೈನ್ಯದಿಂದ ಬೇಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಮಾತ್ರ ಒಂದು ಚಮಚ ಹಾಲಿನ ಹುಡಿಗೆ ಮತ್ತು ಕಾಯಿ ಹೆರೆಯುವಾಗ ಒಂದಿಷ್ಟು ಕಾಯಿ ತುರಿಗೆ!!

ಅವಳ ಅಡುಗೆಗೆ ಇದ್ದ ಘಮವೇ ಬೇರೆ. ಸಾಲಾಗಿ ಮನೆಗಳಿದ್ದರೂ ಶಾಲೆಯಿಂದ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟಕ್ಕೆ ಮನೆಗೆ ಬರುವಾಗ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಒಗ್ಗರಣೆಯ ಪರಿಮಳದಲ್ಲೇ ಅದು ನಮ್ಮ ಮನೆಯದ್ದೆ ಎಂದು ಗುರುತಿಸುವುದು ನನಗಂತೂ ಸಿದ್ಧಿಸಿತ್ತು. ಅವಳು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಮೆಣಸ್ಕಾಯಿ, ತೊಗರಿ ಗಸಿ, ತಾಳ್ಳಾ, ಬೊಂಡಾಸ್ ಸುಕ್ಕ, ಸೋರೆ ಪಾಯಸ ಅವಳಷ್ಟೇ ಮಾಡಬಹುದೇನೊ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. 

ಕೆಲಸದಿಂದ ಅಪ್ಪ ಬಂದರೆ ಅವನಿಗೆ ಸುಸ್ತೇ ಇರಲಿಲ್ಲವೆ ಎಂದು ಈಗ ನಾನು ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ದಣಿದು ಬರುವಾಗ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಅದೆಂದೂ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ, ಅಲ್ಲಲ್ಲ ಆತನೆಂದೂ ತೋರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರ ಅಪ್ಪಂದಿರಂತೆ ಅವನದು ಶ್ರಮ ಜೀವನ. ದುಡಿದು ದುಡಿದೇ ಬದುಕು ಕಳೆದವನು. ಹಬ್ಬದಲ್ಲೂ, ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲೂ ಅವನಿಗೆ ಪಾಲೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಇದ್ದು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ, ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿ ಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಅವನದಷ್ಟೇ ಎನ್ನುವಂತೆ ಹೊತ್ತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನಿಗಾಗಿ ಏನಿತ್ತು, ಅದೇ ನಾಲ್ಕು ಜೊತೆ ಗೀಟಿನ ಅಂಗಿ ಪ್ಯಾಂಟು ಮತ್ತು ಅವನದೇ ಒಂದು ಸೈಕಲ್ಲು. 

ಆದರೆ, ಅವನ ಜೊತೆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಹೋಗುವಾಗ ಮಾತ್ರ ಅವನ ಪರಿಚಯದವರು ಒಂದು ಕೈ ಎತ್ತಿ ನಮಸ್ತೆ ಮಾಡುವಾಗ ಮಾತ್ರ ಅಪ್ಪ ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡ ಮನುಷ್ಯ ಇರಬೇಕು ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಬಾಲ್ಯವೆಂದರೆ ಹೀಗೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವುದಲ್ಲವೆ. ಅಪ್ಪನ ಕೈ ಅಡುಗೆಯ ರುಚಿ ಸವಿಯುವುದಕ್ಕೆ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಮಾತ್ರ ಒಂದು ಐಟಂ ಮಾತ್ರವೇ ಆಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. "ಗೀ ರೈಸ್" ಆತನೇ ಮಾಡಿ ಬಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಅದು ಅವನದೇ ಆದ "ಸಿಗ್ನೇಚರ್ ರೆಸಿಪಿ". 

ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಇದ್ಧಾಗ ಬಾಂಧವ್ಯ ಚೆಂದವಿತ್ತು. ಬರುವ ಆತ್ಮೀಯರಿಗೂ ಕಡಿಮೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಯಾರೇ ಬಂದರೂ ಮನೆ ತುಂಬಾ ಸಂಭ್ರಮ. ಬಗೆ ಬಗೆಯ ಮೀನು ಅಡುಗೆ ಮನೆಗೆ ಪುರುಸೋತ್ತೆ ಕೊಡದಂತೆ ಕುದಿಯುತ್ತಿತ್ತು, ಕಾವಲಿಯಲ್ಲಿ ಹುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು! 

ಅವರಿಬ್ಬರದೂ ಒಂದು ಚೆಂದದ ಸಾಂಗತ್ಯವಿತ್ತು. ಅಮ್ಮ ಬೀಡಿ ತಿರುಗಿಸಿ ಕೊಟ್ಟರೆ ಅಪ್ಪ ಅದಕ್ಕೆ ನೂಲು ಸುತ್ತಿ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ! ಅವರ ಮಾತುಕತೆ, ಗಾಸಿಪ್, ನಿರ್ಣಯಗಳೆಲ್ಲಾ ಆ ಹೊತ್ತೆ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. 

ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಕೈ ಬಿಟ್ಟು ತಪ್ಪಿ ಹೋದ ಮಗುವಿನಂತೆ, ಅವರು ದಾರಿ ಮಧ್ಯೆ ಪಥ ಬದಲಿಸಿ ಜೊತೆ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಹೊರಟು ಹೋದರು ಬಾರದ ಲೋಕವೊಂದಕ್ಕೆ. ಈಗ ದಾಸವಾಳದ ಮರದಲ್ಲಿ ಹೂವಿಲ್ಲ, ಸಂಪಿಗೆಯ ಮರ ಘಮ್ ಎನ್ನುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಅಡುಗೆ ಮನೆ ಇದೆ ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿಯ ಪಾತ್ರೆಗಳೂ ಈಗ ಅವಳನ್ನು ಮರೆತಿದೆ, ಅವು ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಈಗ ಆಕೆಯ ಆಣತಿ ಇಲ್ಲ. ಬೇಕಾದಾಗ ಉಕ್ಕುತ್ತವೆ, ಬೇಡವೆಂದಾಗ ಕುಕ್ಕರು ಸೀಟಿ ಹಾಕುತ್ತವೆ. ಏನ್ನಿದ್ದರೂ ಈಗ ಮನೆಗೆ ಸಂಭ್ರಮವಿಲ್ಲ. ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ದಿನ ದಿನವೂ ತರತರದ ಖಾದ್ಯಗಳು ಈಗಲೂ ತಯಾರಾಗುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಅದ್ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಅವಳ ಕೈ ಅಡುಗೆಯ ರುಚಿ ಹತ್ತವುದೇ ಇಲ್ಲ. ನಾನಂತೂ ಜೀರಿಗೆ, ಕೊತ್ತಂಬರಿ, ಹುಳಿ ಹೆಚ್ಚು ಕಮ್ಮಿ ಮಾಡಿ ಮಾಡಿಯೇ ಸೋತಿದ್ದೇನೆ. ಅವಳು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿಯ ರುಚಿಯೂ ನನಗೀಗ ಮರು ತಯಾರಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಾಲಿಗೆ ಮೇಲಿನ ಅವಳ ಅಡುಗೆಯ ರುಚಿಯೂ ಈಗೀಗ ಮರೆತೇ ಹೋಗುತ್ತಿದೆ. ಮತ್ತೆ ಅವರು ಬಂದು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಿಸಿದ್ದರೆ, ಆವಿಯಾದ ನೀರೆ ಮಳೆಯಾಗಿ ಮರಳಿದ ಹಾಗೆ! 

ಅವರು ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದಷ್ಟೇ ಸತ್ಯ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಕಳೆದು ಹೋದ ಬಾನಿನಲ್ಲಿ ನಕ್ಷತ್ರವಾದವರು. 

#ನಕ್ಷತ್ರಮೌನಿ